یادداشت(1):

داستان لیلی و مجنون را خوانده ای تا کنون؟داستانش را باید خودت خوانده باشی نه اینکه فقط شنیده باشی.مردم را که می شناسی جان می دهند برای عوض کردن داستان ها.
لیلی را برای ما بد معنا کرده اند همان طور که مجنون را.
برایمان نگفته اند داستان اصلی را. نگفته اند آن روایت را که در آن لیلی ها در عین لیلی بودن "مجنون" اند و مجنون ها در عین جنون "لیلی"!
نگفته اند از آن داستان برایمان که مجنون ها در منتهای اشتیاق ناز می آورند و لیلی ها در منتهای ناز نیاز!
و نگفته اند که تو برای زنده بودن باید هر دو باشی! و در عین دوتا بودن یکی در دو نقش!
داستان لیلی و مجنون را برایمان افسانه ایی کرده اند و گفته اند که هر کس دلش به عشق زمینی بسته شد می رود آن را می خواند بلکه مثل مجالس روضه دو خط گریه کند و تمام.
کتاب لیلی و مجنون را باید مثل رمان های غیر مجاز بعد از انقلاب هزار سوراخ پنهان کنی که مبادا مچت را بگیرند و بعد هم زندگیت را به باد ملامت.
نگفته اند که اگر این کشش جسمانی و فراق بر دوری های زمینی بود هیچ گاه آن دو وجودهایی ماندگار نمی بودند که ماندگاری خاصیت کیمیای عشق است نه هوس.
این را برای این می نویسم که معنایی زنده شود چرا که عشق را بد معنی کرده اند و آنگاه عشق بد معنی شده را پاره!

یادداشت(2):
میدانی؟ ما همه مجنونیم. مجنون هایی پر از خوبی های کشف نشده و به اندازه ی هر مجنون یک لیلی برای رسیدن به اوج جنون به اوج عشق! این را که می گویم برای آن است که هیچ مجنونی را به جرم "مجنون بودن" از خودت نرانی.
این را هم بدان! کمتر مجنونیست که بی دلیل یا از روی اختیار خود مجنون شده باشد.
که برخی از بی اختیاری ها لیاقت می خواهد.

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت
از سمک تا به سهایش کشش لیلا بود

ما همه مجنونیم و از پس هر مجنون یک لیلی پنهان.
تا به حال دنبال لیلی ات گشته ای؟ من گشته ام!
تو نمی دانی همین به دنبالش گشتن تو را تا عرش خدا بالا می برد چه برسد به وصلش!
می بینی؟ عشق شب و روزت را به هم می دوزد و خواب را از سرت می برد و اینچنین است که عشق از تو زنده ای می سازد زنده ای پویا! و تشنه ای می سازد تشنه ای جویا! و سکوت می آورد سکوتی گویا! و اگر عشق تو را بدانحا نرسانید بدان که عشق نیست رابطه ای ننگین است.

*(2):
هر انسانی که در سینه اش رازهایی بزرگ دارد وقتی سینه اش تنگ می شود عطش بیرون ریختن آنها به تنگ می آورد جانش را. گلویش را می گیرد گویی که قصد مرگش را دارد.
من اما سینه ام به قدری تنگ است که رازهای کوچم را هم تاب نمی آورم.
رازهای خرد و بی مقدار بر دلم سنگینی می کنند و همزمان با سنگینی سینه ام نفسهای سنگینم گلویم را فشار می دهند که جانت بالا نیاید بیرون بریز این آسمان پست را!
خدایا! علی(ع) با آن علی بودنش رازهایش را در چاه می ریخت. من در کدامین چاه زمزمه کنم آن رازهایی را که جز خودت کسی نمی داند؟
چه کنم که نه من علیم و نه این چاه ها چاه رازدار کوفه؟

*(3):

آمده ام آمدم ای شاه پناهم بده

خط امانی زگناهم بده

ای حرمت ملجا درماندگان

دور مران از در و راهم بده

لایق وصل تو که من نیستم

دل به یک لحظه نگاهم بده......

رضا جان.........

گنبد طلایش آتش می زند هر دل سوخته ای را.....
اینجا بیت الحرمین عشق است خیابانی بین حرم دوست تا حریم دل.
همان جایی که گفته اند صد حج قبول شده و نشده به پای یک بار طواف-با دل- ضریحش نمی رسد.
که گفته اند زیارتش حج فقراست.......حجی برای من و تو!
حجی برای من و تو که هیچ نداریم سرمان خم است و دستمان دراز بر دامان مولایمان.
اما دور از چشمان حضرتش چه گردن کشی ها و عصیان گری ها که نمی کنیم.
من و تو فقیریم که فقر لازمه ی نیاز و خواهش است.......
که بنده را در برابر مولایش نیاز و عجز لازم است........

*یادم می آید روزی که از مدینه عازم مکه بودیم مداح کاروان یک بیت شعر خواند
که هر بار حرمش می روم با سوسوی اشکم براش می خوانم.
با آن که سنی نداشتم اما سوزشی که آن یک بیت تا عمق وجودم را طی کرد را به یاد دارم
زمانی که همه اشکشان را پاک می کردند من با این بیت اگر بگویم ضجه می زدم کم گفتم:

کبوتر امام رضا.............
تو که هر شب می بینی صدتا چراغ دور وبرت
به امام رضا بگو تو غریبی یا مادرت؟!*


*(۴):
از آخرین شب  قدر ۴۲ شب می گذرد. تا محرم ۵۶ شب مانده.
چهله ی اول اینطور گذشت. اگر تقدیرم این باشد خدایا.........بیچاره کردم خودم را تا سال بعد!
هنوز هیچ نگذشته من گیجم. چهله ی دوم را خودت به خیر کن.
من تابش را ندارم. خدایا خدایی کن خودت! نکند خدایا محرمت را بر من حرام کنی. خدایا!!.........
گاهی ندانستن خیلی آسان تر است. اما آگاهی به جهل داشته ات مثل خوره به جانت می افتد!
 کاش حقیقتی را نمی دانستم. آخر این چه مسئولیتی ست که بر دلم نهادی؟
تو که می دانی من نمی دانم و نمی فهمم!
تو که می دانی مجهولات ذهن من با هیچ علامتی گویا نمی شود!
جمع گنگ ها با هم فقط کار خودت را سخت می کند.
هرچند می دانم که اگر وقتت را زیاده از حد گرفتم زودتر از این در وادی ابهام رهایم می کنی.
که خضر را یارای سوالات بی جواب موسی نیست.
من اما خود یک سوال بی جوابم و این روزها گنگ بودن خود را به وضوح تماشا می کنم. و آن وقت است که از عجزم اشکم می شود به پهنای صورت. تو که خوب می دانی من رسم خضر را نمی شناسم. رهایم نکن من موسی نیستم...........من تاب بی جوابی را بیش از این ندارم.

*(۵):
آهای فلانی! یادت هست شب ۲۳ ماه رمضان را؟!
یادت هست آن شب را که گفتم قدر شب قدر ما را هیچ کس نفهمیده؟
یادت هست که گفتم از آنچه من در گوش تو نجوا کردم امشب خدا خبر دارد و دل هامان؟
یادت هست چه ها گفتی و چه شنیدی؟
یادت هست......چه فرخنده شبی بود شب قدر من...شب معراج من به آسمان ها؟؟
یادت هست آن حرف هایی را که هیچ یک نزدیم اما هر دو از وجودشان با خبر بودیم؟
یادت هست که گفتم به ((.....)) قسم((......................))؟؟(خودت بهتر می دانی)
آهای فلانی پس چرا حرف هایم را فراموش کرده ای؟
گفتم که فراموش نکن......حرف های آن شب و شب های بعد از آن فقط در گوش تو نجوا شد!
دستت را فراموش نکن و دستم را و آنچه را که من و تو می دانیم و بس.....

پ.ن:شب شهادت امام صادق(ع)سال ۱۳۸۸  صحنه همان.....من همان.....او همان.....
اما زمان اجرا با قدری تاخیر. بعد از دو سال...........از بین بچه ها فاطمه از همه دورتر بود و دلارا از همه نزدیکتر.آن حس نزدیک به فاطمه دیگر نبود و آن حس دوری نسبت به دلارا دیگر.فاطمه دیگر همان "فاطمه" ی قبل نبود.
چه چیز انسان ها را از هم دور می کند آن هم به قدر سالهای نوری؟ نمی دانم!
شاید برخی چیزها را آدم نباید به چشم خود ببیند مثلا" خوبی بیش از حد فاطمه را!
اما می دانم آن کس که من آن شب دیدم...........بگذریم!